All Things Automatic

All Things Automatic

 

En als Proust nu eens niks geproefd had. Niks geroken. Alleen gehoord: een echo die klonk uit een spelonk van de tijd, een kerker van het geheugen. Zou 'All Things Automatic' dan flitsen naar de jaren '80? Gitaren en klavieren, de transportable MIO2 van Hammond, aangedragen door twee dames uit nog vroegere tijden. Slaande beats. De studio in, het geluid eruit, met een versie van wat Robyn veel later zou zingen: Dancing on my own. Muziek als een madeleine.

 

De naam herinnert aan niks. Geen link. Er is alleen die eerste zin van The King: 'My little boy wakes up in another world.' Er moet een verleden zijn, maar in een andere wereld. 'All Things Automatic' is en speelt en ademt en drinkt 2015 maar de geest zit diep. Bezwerend, het ritme is de danser, de spots vallen volledig weg tot een klein verlicht waasje in veel donker. Elektronica, Follow Your Needs, zwart mag, het leven is niet simpel, het maakt de mensen gek.

 

Niet alles gaat automatisch in de wereld van een trio dat een studio ombouwde tot een bad van geluiden en van hoe het verleden vandaag kan herleven. In de woorden van Robyn: So far away but still so near/ (The lights go on, the music dies) / But you don't see me standing here/ (I just came to say goodbye).

 

Toch. Licht wordt zwaar en zwaar weer licht. Clair-obscur, elektrische vrienden, muziek als mascara voor de ziel, experiment zonder commercie, blauwe maandagen, indie misschien en ouderwets nieuw 'Dit is Belgisch': All Things Automatic.